|
Kelimeleri yan yana dizerek yüreğimi ortaya koyabilme sanatını başarabilseydim eğer bu sayfalar inan buna dayanamaz lime lime olurdu. Onunla ilintili olan her şarkıyı dinledikçe içimdeki yaranın daha da derinleşmesi acısını çekiyor olmam beni kendimi ifade etmeye itti, başarılı olabilmem imkansız elbette, kelimeler hiçbir zaman yetmez çünkü.
İçinde barındırdığın o sevgi yumağı seni öyle sarmalamıştır ki kendin bile oradan çıkıp gerçekleri göremezsin. Sadece sezersin, bakışlarda sezersin, sözlerde sezersin, çoğu zaman sessizliklerde bile sezersin. O yumak içinde sevgi de vardır şüphe de vardır. Onlar öyle birbirine geçmiştir ki birini diğerinden ayırıp birini seçmek gibi bir özgürlüğün olamaz.
Birini tek başına yapamazsın. Belki de aşkı aşk yapan şüpheye rağmen sevmektir. Her şeye rağmen. Şüphenin gerçek olabilmesi ihtimalini içinde barındırıp yine sevmeye devam edebildiğin süreçte çektiğin ızdırapla, şüphenin gerçeğe döndüğü andan itibaren çektiğin ızdıbın arasında keskin bir çizgi vardır. O çizgiyi geçtikten sonra şüphe artık gerçeğe dönüşmüştür ve ortada artık sevgi ve gerçek vardır. İkisi arasındaki kavgada sen sevgi olursun ama gerçek de güçlü bir kişilik haline gelmiştir. Bu kavgada “gerçek” galip gelmeye çalışır usanmadan, ama sen, yani sevgi, hiçbir zaman yenilgiyi kabul etmezsin. Esas ızdırap sen kavgayı bırakmadığın halde “gerçeğin” galip ilan edilmesi hilesinden sonra başlar.
Sevginle beraber, sevgiliden yoksun, yaşamaya çalışırsın ama hayat başlı başına ızdırap olmuştur senin için. Dinlediğin her şarkı sevgiliyi aklına getirir. Her nota, her kelime sevgilinin yokluğuyla bir bıçak olmuştur artık. Yüreğin bu bıçağın darbeleriyle yaşamaya başlar, istesen de ölemezsin. Her darbesinde ilk acıyı duyarsın ve bu acının müptelası olursun. Cehennem ateşiyle kavrulduğun bu acı insanoğlunun terk etmek istemediği tek acıdır. Onu onsuz sevmektir bu.
Bu aşktır.
Bu yazıyı öner...
|
