|
İyi kalpli, yalnız bir adam, bir gün bir koza bulur.
Kozanın içinde küçük bir tırtıl vardir.
Adam çok sever bu tırtılı, onunla tüm yalnızlığını,
tüm sevgisini paylaşır.
Gel zaman git zaman tırtıl büyür, güzel bir kelebek olur.
Adam, kelebeğine hayran... bırakamaz bir türlü...
Aslinda kelebeğin aklında dağlar, kirlar, çiçekler vardir da;
Kıyamaz bir türlü adama ve sevgisine, yalniz birakamaz onu...
Üç günlük ömrünü sevildigi ve sevdigi yerde geçirmeye hazirdir...
Ama adam bilir ki; "Sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir" ...
Kelebeğine son kez bakar ve onu salıverir özgürlüğüne,
kirlarina, çiçeklerine dogru...
Kelebek mutlu olmasina mutlu olur ama hiç bir meltem,
hiç bir çiçek yapragi adamin avucunun sicakligini andirmaz...
Aklinda adam, o çiçek senin bu çiçek benim dolasir saatlerce...
Adam bir kelebege sevdali, bakip durur bosluguna.
Kelebekse hala konacak sicak bir avuç aramakta...
Böylece kelebek sunu anlar:
BAZEN AİT OLDUGUMUZ YER ORASIDIR;
SICAK BIR AVUCTUR BILIRIZ AMA
O YERİN BIZE AİT OLMA İHTİMALİ BIR HİÇTİR ...
Böylece adam sunu anlar:
HİÇ BIR SEVDAYI YALNIZCA SEVGİYLE YASATAMAZSINIZ
...
O günden sonra kelebek, adama duydugu özlemi gömecek
bir dağ aramaya baslar, ama gücü tükenene dek
arayış da bulamayinca anlar ki;
HİÇ BİR DAĞ BİR ÖZLEMİ GÖMEBILECEĞINIZ KADAR BÜYÜK DEĞİLDİR ...
Adam ise sevdasını koyar sımsıcak avuçlarına; kelebeğin yerine...
Bırak SEVGİ seni bulsun ...
Bu yazıyı öner...
|
